Nieuwsbrief Huis Communicatie

Nieuwsbrief - 25 november 2014

 

Mijn verlanglijstje

Het is bijna sinterklaas en de moeder van Wieke heeft een verlanglijstje samengesteld. Op het verlanglijstje staan geschenkjes waar zij als ouder al jaren om vraagt, maar die zij nog nooit heeft gekregen. Maar er staan ook nieuwe cadeautjes bij. Iedere school mag vrij over dit verlanglijstje beschikken. Want dit verlanglijstje is niet alleen bedoeld voor de school van Wieke, maar voor alle scholen die samenwerken met ouders. Het afstrepen van dit verlanglijstje kost geen geld, wel een andere manier van communiceren. Wil je weten wat ouders vragen van de school?  

“Ouders willen participeren en laten geen moment ongemoeid om hun invloed uit te oefenen”, verzuchtte een leraar tijdens één van mijn workshops over ouders en school. Zo’n opmerking geeft een bepaalde vermoeidheid weer. Het wel willen, maar eigenlijk niet goed weten hoe. We willen immers allemaal ouders betrekken bij de school. Alleen het ‘hoe’ is soms diffuus of niet werkbaar gebleken. Waar de ene school de ouders niet binnen de schoolmuren krijgt, krijgt de andere school ze niet meer buiten. Die frictie merkten de ouders van Wieke ook.

Daarom is hier haar verlanglijstje:

Cadeautje 1: geef mij je angst

Als ouder wil ik betrokken zijn bij de scholing en vorming van mijn kind. Niet alleen ik, een groot deel van de ouders wil dat. Omdat er geen band is tussen de school en de ouders zelf, is het lastig om deze wederzijdse betrokkenheid te ervaren. Leraren en docenten hebben soms vrees voor ouders en willen hun professionele afstand bewaren. Daardoor bespreken ze intern bij welke ontwikkeling of welk beleid zij de ouders wel en niet willen betrekken. De wederzijdse verantwoordelijkheden en afspraken worden vastgelegd. Dat past meer in een cultuur waar je elkaar ergens op afrekent. Afrekenen geeft een beetje een angstig gevoel. Als je mij die angst geeft, gaat die wederzijdse betrokkenheid groeien en zul je zien: angst is een slechte raadgever.

Cadeautje 2: vriendschap

Educatief partnerschap’ hoor ik op school. Wat is dat? Dat doet denken aan de zakelijke dienstverlening, waar bedrijven ook altijd partners zijn van hun klanten. Ik wil geen partner zijn, maar vriend van de school. Organisaties met een maatschappelijke missie, zoals musea, hebben een vriendenstichting, geen partnerstichting. Ben je vriend, dan heb je er veel voor over. Dan wil je bijdragen aan een gemeenschap. Nee, vriend zijn van de school klinkt veel beter dan partner zijn van de school.

Cadeautje 3: positieve levensloop

De school waar mijn kind op zit is een goede school, met prima opbrengsten en ouders zijn voor een deel bewust betrokken. Maar wat ik mis is de benadering van ‘samen school zijn’. Liever trek ik het nog breder, naar de wijk toe. Daar kunnen we samen met andere scholen en organisaties gericht zijn op verbetering van een positieve levensloop van onze kinderen. Kan een school ouders nog beter aan zich binden dan daaraan bij te dragen? De school kan een centrum worden waar ouders uit de buurt elkaar ontmoeten.

Cadeautje 4: training en scholing

Nummer 4 op mijn verlanglijstje is training en scholing. De school ondersteunt ouders die de taal niet machtig zijn, maar ik doel op een andere training. Ik constateer op het schoolplein dat leerlingen elkaar onvoldoende respecteren en elkaar uitdagen. Samen met een aantal ouders willen we op het schoolplein aanwezig zijn, zodat wij een gesprek kunnen voeren met leerlingen, of een partijtje voetbal met ze spelen. En als het nodig is, kunnen we leerlingen aanspreken op en rond het schoolplein.

Cadeautje 5: gastles

Dit cadeau geef ik aan de school. Ik heb bedrijfskunde gestudeerd en wil graag een gastles geven. Overigens hoorde ik van andere ouders dat ook zij gastlessen willen geven, zodat leerlingen zich al vroeg kunnen oriënteren op hun studie of beroep. Daar kun je al op de basisschool mee beginnen. Als je ons laat ervaren hoe het is om voor de klas te staan, verstevigt dat ook nog eens het respect dat wij voor jullie als leraren en docenten hebben. Ouderbetrokkenheid komt van binnenuit. Voor de school moet het meer zijn dan een strategische keuze, voor mij als ouder meer dan het maken van opmerkingen en toeschouwersgedrag. Ik doe liever mee!

Cadeautje 6: goede communicatie

Het begint en eindigt met een zorgvuldige en goede communicatie. Communicatie vindt altijd plaats tussen mensen. Als je elkaar kent, verloopt communicatie een stuk soepeler. Als leraren ouders persoonlijk kennen en informeren, wordt er een band gesmeed. Dan ontstaat er ruimte voor begrip. Dan zoeken we met elkaar naar gemeenschappelijke grond, namelijk het belang van iedere leerling. Als dat vertrouwen er over en weer is, krijgt oudersamenwerking inhoud. Je wint veel als je je open stelt voor wat wij als ouders denken, belangrijk vinden en waar wij plezier aan beleven.

Cadeautje 7: ijzersterk frame

Tot slot een toepasselijk cadeau dat past bij het feest van deze goedheilig man. Ik vraag ook nog zingeving. Een school is een gemeenschap van leerlingen, medewerkers en ouders. Binnen een gemeenschap geven gezamenlijke taal en gezamenlijke uitingsvormen binding. Taal en vormen bieden het draagvlak om met leerlingen en ouders over zingevingsvragen te praten en die samen te beleven. Dan blijkt die driehoek leerling, school, ouder een ijzersterk frame te zijn.

Stuur gerust dit artikel door aan iedereen die ook geïnteresseerd is in dit onderwerp.
Doorpraten? ghuis@huiscommunicatie.nl.


Wattstraat 16   2171 TR    Sassenheim   T 0252 34 36 48   E info@huiscommunicatie.nl  W www.huiscommunicatie.nl